وقتی به دنیا می اییم در گوشمان اذان می گویند و وقتی میمیریم برایمان نماز می خوانند به راستی چه کوتاه است زندگی.... فاصله اذان تا نماز.....

اگر نمازگزار بداند که چقدر از رحمت الهی او را فرا گرفته هرگز سر از سجده بر نمیدارد

دو چیز انتها ندارد. حماقت انسانها و پهنه‌‌ی کهکشنها. که البته در مورد کهکشنها مطمئن نیستم! آلبرت انشتین

کسانی را که تو را دوست دارند دوست بدار ..........
کسانی که تو را دوست ندارند دوست بدار ممکن است آنها تغییر کنند..........
بالا تر از همه خودت باش!!!!!!!
خوشبخت باش و زندگی خوبی داشته باش .
و هرگز هرگز هرگز ریسمان "امید" را رها مکن

زندگی کتابی است پرماجرا ، هیچگاه آنرا به خاطر یک ورقش دور مینداز

وقتی زن نداری فقط زن نداری . ولی وقتی زن داری فقط زن داری ( سقراط )

دو چیز را فراموش نکن : یاد خدا و یاد مرگ . دو چیز را فراموش کن : بدی دیگران در حق تو و خوبی تو در حق دیگران . چهار چیز را نگه دار : گرسنگیت را سر سفره دیگران، زبانت را در جمع، دلت را سر نماز و چشمت را در خانه دوست

داشتن علم بهتر از داشتن ثروت است، ولی نداشتن ثروت بدتر از نداشتن علم است

زندگي دفتري از خاطرهاست ... يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ... يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست ، چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد... ما همه همسفريم

ترجيح مي دهم طوري زندگي كنم كه گويي خدا هست و وقتي مردم بفهمم كه نيست، تا اين كه طوري زندگي كنم كه انگار خدا نيست و وقتي مردم بفهمم كه هست.

زندگي ان قدر عجيب نيست که شما تصور ميکنيد زندگي ان قدر عجيب است که شما نميتوانيد تصور کني

عاشق هرکس شدم او شد نصيب ديگري ... دل به هرکس دادم او هم زد به قلبم خنجري ... من سخاوت ديده ام دل را به هرکس مي دهم ... شرم دارم پس بگيرم آنچه را بخشيده ام.

این مطلب متعلق به سایت www.iranalive.com میباشد

جهت دیدن تمام مشخصه ها به روی ادامه مطلب کلیک فرمایید

گر به تو افتدم نظر چهره به چهره رو به رو
شرح دهم غم دلم نکته به نکته مو به مو
میرود از فراق تو خون دل از دو دیده ام
دجله به دجله یم به یم چشمه به چشمه جو به جو
از پی دیدن رخت همچون صبا فتاده ام
خانه به خانه در به در کوچه به کوچه کو به کو
دور دهان تنگ تو عارض عنبرین خطت
غنچه به غنچه گل به گل لاله به لاله جو به جو
مهر تو را دل حزین بافته بر قماش جان
پرده به پرده نخ به نخ تار به تار پود به پود
در دل خویش طاهره گشت و نیافت جز تو را
صفحه به صفحه لا به لا پرده به پرده تو به تو

یکی بود یکی نبود.غیر از خدا هیچ کس نبود. هر چه رفتیم راه بود، هر چه کندیم چاه بود، کلیدش دست ملک جبار بود!

دختری بود به اسم فاطمه. یک روز سر راهش به باغی رسید. در باز شد و همین که فاطمه قدم به باغ گذاشت یک مرتبه در بسته شد و دیوار جایش را گرفت. فاطمه پس از گریه ی زیاد گرسنه و تشنه شد و بلند شد تا در باغ بگردد شاید چیزی  برای خوردن پیدا کند. دید باغ درندشتی با درخت های میوه ی جورواجور است و میان آن عمارتی قرار دارد. صدا زد. کسی جواب نداد. پس شورع کرد به وارسی عمارت. از شش اتاق گذشت. همین که به اتاق هفتم رسید دید کی نفر در رختخواب خوابیده و روی صورتش ملافه ی سفیدی است. ملافه را کنار زد و دید پسری جوان است مثل پنجه آفتاب. جوان را صدا زد. جوان جم نخورد. پارچه را پس زد و دید همه ی بدن جوان گله به گله سوزن فرو کرده اند. فاطمه ترسید. مات و مبهوت نگاه کرد به دور و برش.  تکه کاغذی را بالای سر جوان دید. روی کاغذ نوشته بودند هر کس چهل شب و چهل روز بالای سر این جوان دعا بخواند  و سوزن ها را از بدنش بیرون بکشد و همهی این روز و شب ها را با بک بادام و یک انگشتانه آب سر کند روز چهلم جوان عطسه می کند و بیدار می شود.

فاطمه سی و پنج روز بالای سر جوان نشست و دعا کرد و به جوان فوت کرد و هر روز یکی از سوزن ها را از تنش بیرون کشید. دیگر از تشنگی و گرسنگی و بی کسی رمقی برایش نمانده بود. در این موقع از پشت دیوار باغ صدای ساز بلندشد. فاطمه رفت رو پشت بام. دید یک دسته کولی باز و بندیلشان را گذاشته اند و دارند می زنند و می رقصند. فاطمه صدا زد:" آهای باجی! آهای ننه! شما را به خدا یکی از این دخترهایتان را بهید به من که از تنهایی دق نکنم." سردیته ی کولی ها قبول کرد. فاطمه طنابی انداخت و اختر کولی را بالا کشید، او را برد حمام. لباس های نو به او پوشاند و به او گفت:" تو مونس و همدم من باش." اما از جوانی که در اتاق خابیده بود حرفی نزد. دختر کولی بو برده بود که در اتاق هفتم خبرهایی است که فاطمه از او پنهان می کند. فردای آن روز دختر کولی رفت پشت در اتاق هفتم از لای در نگاه کرد و دید فاطمه به جوان دعا می خواند و فوت می کند.  روز چهلم وقتی فاطمه هنوز از خواب بیدار نشده بود دختر کولی دوید و رفت بالای سر جوان دعا خواند، فرت کرد و سوزن چهلم را بیرون کشید. جوان عطسه ای کرد و بیدار شد.دختر خود را به جای فاطمه جا زد. داستان زندگی او را تعریف کرد و گفت که چهل روز است بالای سر جوان دعا می خواند و از او پرستاری می کند. جوان دختر کولی را به زنی گرفت و فاطمه ی بیچاره شد کنیز دختر کولی. از قضای روزگار طلسم جوان که شکسته شد همه ی فک و فامبل هم ظاهر شدند و معلوم شد که او پسر پادشاه است. پس پادشاه هفت شب و هفت روز شهر را آذین بست و برای پسرش و دختر کولی عروسی راه انداخت."

البته پایان این داستان هم جالب است! جوان بعاد از چند ماه بار سفر را می بندد و فاطمه از او به عنوان سوغات ، سنگ صبور می خواهد. در طی سفر و خریدن سنگ صبور جوان از دکان داری می شنود که " هرکس این سنگ صبور را از تو خواسته، دل پردردی دارد. وقتی سنگ صبور را به او دادی همان شب می رود و کنج دنجی می نشیند و همه ی سرگذشتش را برای سنگ صبور تعریف می کند و آخر سر هم می گوید:

سنگ صبور ! سنگ صبور!

تو صبوری! من صبور

یا تو بترک یا من بترکم

در این موقع باید تندی بپری و ا را محکم بگیری. اگر نه دلش از غصه می ترکد و می میرد." جوان سنگ را می خرد و برمی گردد به شهر خودش. همان طور می شود که دکان دار گقته بود. ولی تا فاطمه شعر سنگ صبور را می خواند جوان می پرد و او را نجات می دهد. صبح فردا فرمان می دهد گیس دختر کولی را می بندند به دم قاطر و قاطر را هی می کنند به سمت صحرا. یعد شخر را از نو آذین می بندند و چراغانی می کنند. پسر پادشاه با فاطمه عروسی می کند و همه ی دردها و غم های فاطمه به پایان می رسد.