وای که امروز چقدر هوا گرفته. واقعا روزای که هوا ابری کسالت آوره مخصوصا که آدم خونه بیکارم باشه یاده گناهام میفتم یاد سیزده بدر سالها پیش که میدونستم فرداش دیگه خوشی تموم و باید برم به زندانی به اسم مدرسه. وقتی تو روز به آسمون ابری نگاه میکنم همش احساس میکنم الان قراره ابابیل بیان اگه خورشید تا 10 متری زمینم بیاد بازم به هوای ابری ترجیح میدم حس مرگ رو دارم الانم دارم ا اینجوری با نوشتن این پست روز رو به شب میچسبونم تا رنگ آسمونو نبینم احساس میکنم کار بدی کردم اونقدر بد که خدا با اخم داره نگام میکنه. خوبه که من تو یه شهر بارونی زندگی نمیکنم وگر نه کارم به خودکشی میکشید

۱۰/۱/۱۳۸۸

روز ابریه ملال آوریه